FANDOM


Κώστας (ΚΟΜΙΞ Wiki): Μέσω της ιστοσελίδας σας, παρουσιάσατε τα περιεχόμενα των Κόμιξ που δεν κυκλοφόρησαν. Ποιο πιστεύετε από τα ακυκλοφόρητα αυτά τεύχη θα ήταν το καλύτερο;

Δημήτρης Δημακόπουλος: Μέχρι πρόσφατα, τα τεύχη του Κόμιξ στήνονταν με βάση έναν ετήσιο προγραμματισμό, αν και τα τελευταία χρόνια, λειτουργούσαμε με πιο πιεστικές προθεσμίες. Όταν ανακοινώθηκε η αναστολή της κυκλοφορίας του περιοδικού, η δουλειά για τα επόμενα τεύχη είχε προχωρήσει σημαντικά. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα μπορούσα να μοιραστώ με τους φίλους που μας διάβαζαν τόσα χρόνια, όχι φυσικά το ίδιο το υλικό, αλλά τα δικά μου σχέδια για το περιοδικό. Ποιο από αυτά τα τεύχη θα ήταν το καλύτερο; Αυτό θα το κρίνουν, όπως πάντα, οι αναγνώστες.

Κώστας: Τι έχετε να πείτε για την εμπειρία σας σε ένα περιοδικό όπως το Κόμιξ;

Δ.Δ: Είχα την τύχη να αρχίσω να συνεργάζομαι με το Κόμιξ σε μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές της ιστορίας του ντισνεϋκού κόμικς, όπως άλλωστε και ο Στέλιος Νικολάου, ο άνθρωπος που συντόνιζε το επιτελείο. Η πρώτη συγκεντρωτική έκδοση της δουλειάς του Καρλ Μπαρκς είχε μόλις ολοκληρωθεί, περιοδικά όπως οι τίτλοι που εξέδιδε η Gladstone και στη συνέχεια η Ντίσνεϋ στις ΗΠΑ ή το Zio Paperone στην Ιταλία άνοιγαν νέους δρόμους. Αυτό το πλαίσιο ανέβαζε πολύ τον πήχη για το καινούργιο επιτελείο που σχηματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έκτοτε έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια: έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και μάθαμε πολλά πράγματα στην πορεία. Όμως η δουλειά στον χώρο του ντισνεϋκού κόμικς είναι μια πολύ ιδιόμορφη εμπειρία και είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι’ αυτήν.

Νομίζω ότι, σε γενικές γραμμές, ήμασταν συντονισμένοι με τα τεκταινόμενα στον χώρο του ντισνεϋκού κόμικς σε διεθνές επίπεδο: αν ξεφυλλίσετε το τελευταίο τεύχος του γαλλικού Trésors de Picsou, θα δείτε εξώφυλλα από παλιά τεύχη του Κόμιξ να συνοδεύουν σύντομα κείμενα για τον Ντον Ρόσα και τα ντισνεϋκά κόμικς προϊστορικής θεματολογίας, πλάι στα εξώφυλλα περιοδικών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Όσον αφορά ειδικότερα το ελληνικό εκδοτικό τοπίο, πιστεύω ότι, με τη σειρά μας, ανεβάσαμε κάπως τον ποιοτικό πήχη για τα κόμικς στη χώρα μας.

Κώστας: Πως σας φάνηκε όταν το Κόμιξ έκλεισε, σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης;

Δ.Δ: Διαβάζω αυτά τα περιοδικά από μικρός και συνεργαζόμουν με το Κόμιξ – και όχι μόνο – από το 1990, οπότε είναι επόμενο να τα πονάω λίγο παραπάνω. Όλα αυτά τα περιοδικά – κι ανάμεσά τους το Κόμιξ – φτιάχνονταν από μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζονταν τις γνώσεις, την καλλιέργεια, το μεράκι και το κέφι τους με χιλιάδες αναγνώστες. Αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν τους ήρωες του Ουώλτ Ντίσνεϋ να μιλούν ελληνικά και τις ιστορίες τους να φαντάζουν τόσο οικείες, τόσο «δικές μας», έχασαν τη δουλειά τους από τη μια μέρα στην άλλη. Και μάλιστα σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Τέλος πάντων. Ό,τι έγινε, έγινε και είναι κρίμα να στενοχωριόμαστε για ένα περιοδικό που φτιαχνόταν για να χαρίζει το χαμόγελο.

Φαίδων (Duckburg Wiki): Έχετε διαβάσει ένα σωρό ντισνεϋκά κόμικς, από πολλές διαφορετικές χώρες. Σε κάποιες από αυτές, όπως η Ιταλία, η Δανία ή η Βραζιλία, τα εγχώρια ντισνεϋκά κόμικς έχουν εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που να μπορούν να θεωρηθούν ότι αντιπροσωπεύουν ξεχωριστές «σχολές». Κατά πόσο θα λέγατε ότι ο τρόπος σκέψης αυτών των σχολών διαφέρει μεταξύ τους, αλλά και με την Αμερικάνικη Σχολή;

Δ.Δ: Το ντισνεϋκό κόμικς είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της Ένατης Τέχνης, το οποίο περιλαμβάνει πολλές και διαφορετικές παραδόσεις, τις περίφημες «σχολές» που αναφέρετε. Κοινός παρονομαστής είναι οι ήρωες του Ουώλτ Ντίσνεϋ, οι οποίοι απέδειξαν ότι διαθέτουν το μοναδικό χάρισμα να νιώθουν παντού σαν στο σπίτι τους, να εγκλιματίζονται στις διάφορες χώρες στις οποίες δημοσιεύονταν οι ιστορίες τους. Ήδη από τη δεκαετία του 1930, όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα ντισνεϋκά περιοδικά στην Ευρώπη, οι Ιταλοί ή οι Γάλλοι αναγνώστες ένιωσαν ότι αυτοί οι Αμερικανοί ήρωες που μιλούσαν τη γλώσσα τους ήταν, κατά κάποιο περίεργο τρόπο, «δικοί τους». Έτσι, όταν Ευρωπαίοι καλλιτέχνες άρχισαν να γράφουν και να σχεδιάζουν πρωτότυπες ιστορίες για τις ανάγκες των οίκων που εξέδιδαν αυτά τα κόμικς στη χώρα τους, ήταν επόμενο το πρωτότυπο αυτό υλικό να έχει κάποιο τοπικό χρώμα, άλλοτε πιο έντονο, άλλοτε πιο διακριτικό.

Παραδόξως, αυτό δεν εμπόδισε ποτέ την επιτυχία αυτών των ιστοριών σε άλλες χώρες: οι ιστορίες ενός Ιταλού δημιουργού όπως ο Ρομάνο Σκάρπα, λόγου χάρη, έγιναν εξίσου αγαπητές στην Ελλάδα, στη Γαλλία ή στην Γερμανία. Από την άποψη αυτή, υπάρχουν μεν ιδιαιτερότητες – για τις οποίες θα μου επιτρέψετε να σας παραπέμψω σε όσα έχουν γραφτεί κατά καιρούς στο Κόμιξ –, όμως το ντισνεϋκό κόμικς αποτελεί ένα σύνολο πολύπλευρο αλλά ενιαίο. Αυτή είναι η πιο εντυπωσιακή ιδιομορφία των ηρώων του Ουώλτ Ντίσνεϋ, μια ιδιομορφία που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους περισσότερους άλλους μεγάλους ήρωες των κόμικς. Η ιστορία των ντισνεϋκών κόμικς είναι το χρονικό μιας τεράστιας συλλογικής δημιουργίας και οι όποιες διαφορές ανάμεσα σε «σχολές» ή σε «εποχές» δεν είναι πιο σημαντικές από την παρουσία αυτής της παρέας που όλοι μας, αναγνώστες και δημιουργοί, Ιταλοί και Αμερικανοί, Βραζιλιάνοι και Δανοί, Ολλανδοί και Έλληνες, νιώθουμε τόσο «δική μας».

Φαίδων: Κάποια τέτοια «σχολή», δεν υπάρχει βέβαια στην Ελλάδα. Για ποιο λόγο θα λέγατε ότι δεν υπάρχουν Έλληνες δημιουργοί, παρά την δημοτικότητα των ντισνεϋκών κόμικς στον ελληνικό χώρο;

Δ.Δ: Το θέμα είναι τεράστιο και δεν νομίζω ότι έχει νόημα να συζητιέται δημόσια, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Θα έπρεπε ίσως να αντιστρέψετε το ερώτημα: παρ’ όλο που δεν υπάρχει μια «ελληνική» σχολή, τα ντισνεϋκά κόμικς ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στη χώρα μας και νομίζω ότι αυτό σημαίνει πως το επιτελείο των περιοδικών είχε καταφέρει να εντάξει την ιδιαιτερότητα των ηρώων και των περιπετειών τους στη δική μας πραγματικότητα.

Φαίδων: Πιστεύετε ότι η εποχή που ζούμε σήμερα είναι μια εποχή ακμής ή παρακμής για τα ντισνεϋκά κόμικς και τα κόμικς ως μέσο γενικότερα;

Δ.Δ: Πέρσι, μια ταινία βασισμένη σε ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2010, γραμμένο από μια δημιουργό που δεν έχει κλείσει τα τριάντα, κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Χρειάζεται κάτι άλλο για να πειστεί κανείς ότι το σύγχρονο κόμικς χαίρει άκρας υγείας; Το ντισνεϋκό κόμικς τα πάει κι εκείνο μια χαρά, αν κρίνουμε από την ποιότητα των καινούργιων ιστοριών, τις εξαιρετικές επανεκδόσεις της δουλειάς παλαιότερων δημιουργών, την επιτυχημένη πορεία των μεγάλων ιστορικών τίτλων: πέρσι, το ιταλικό Topolino συμπλήρωσε αισίως τα 3000 τεύχη και φέτος το Φεστιβάλ της Ανγκουλέμ, η πιο μεγάλη γιορτή των κόμικς στην Ευρώπη, τιμά τα 80 χρόνια του γαλλικού Journal de Mickey!

Φαίδων: Ιστορίες όπως ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ χαρακτηρίζονται συνεχώς ως «έπη». Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν μια τέτοια ιστορία επική;

Δ.Δ: Στον χώρο των κόμικς, και οι φαν και οι άνθρωποι της δουλειάς, έχουμε μια τάση για τις φραστικές υπερβολές. Όχι μόνο στην Ελλάδα: η νέα γαλλική έκδοση του Βίου και της Πολιτείας έχει ακριβώς τον τίτλο Το μεγάλο έπος του Σκρουτζ. Πιστεύετε ότι υπάρχει περίπτωση να αγοράσει κατά λάθος το άλμπουμ αυτό κάποιος που θέλει να διαβάσει κάτι σαν την Ιλιάδα, την Αινειάδα ή τη Ραμαγιάνα; Όπως και εμείς παλιότερα, οι Γάλλοι συνάδελφοί μας χρησιμοποιούν τον όρο «έπος» προφανώς επειδή πρόκειται για αφήγηση μεγάλη σε έκταση, με θέμα την ιστορία και τους «άθλους» ενός ήρωα που μπορεί να μην έχει το λεβέντικο παράστημα του Αχιλλέα, αλλά κατάφερε πολλά στην πολυτάραχη ζωή του. Πάντως, αν δεν σας αρέσουν κάτι τέτοιοι βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί, επιτρέψτε μου να δηλώσω ότι θεωρώ πιο εύστοχο τον όρο που έχω χρησιμοποιήσει στο εισαγωγικό κείμενο της πρώτης συγκεντρωτικής έκδοσης στην Ελλάδα: ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ είναι μια εικονογραφημένη μυθιστορηματική βιογραφία, μια βιογραφία που δίνει το βάθος ενός μυθιστορηματικού ήρωα σε μια φιγούρα εξ ορισμού δισδιάστατη, όπως όλοι οι ήρωες των κόμικς. Είναι λιγότερο πομπώδες από το «έπος», αλλά δεν είναι λίγο.

Φαίδων: Κρίνοντας από τα κείμενά σας, θα πρέπει να σας αρέσει πολύ το γαλλοβελγικό κόμικς...

Δ.Δ: Και όχι μόνο. ;-)

Φαίδων: Ποια συγκεκριμένη σειρά πιστεύετε ότι θα είχε ένα πετυχημένο crossover με το σύμπαν των παπιών;

Δ.Δ: Όπως θα γνωρίζετε, κάποια μικρά crossover έχουν γίνει: οι Ντακ έχουν συναντήσει τον Αστερίξ, ο Μίκυ έχει συναντήσει τον Τεντέν. Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε και το Kingdom Hearts, αν και είναι διαφορετική περίπτωση. Υπάρχουν και τα καλλιτεχνικά crossover, όταν δημιουργοί που έχουν διακριθεί σε άλλους χώρους καλούνται να γράψουν και να σχεδιάσουν ιστορίες με τους ήρωες του Ουώλτ Ντίσνεϋ: ο Πήτερ Ντέιβιντ, που προέρχεται από το υπερηρωικό κόμικς, έγραψε το σενάριο του Epic Mickey, ο Φάμπιο Τσελόνι, που προέρχεται από τον χώρο του Ιταλικού κόμικς τρόμου, εικονογράφησε μια θαυμάσια ντισνεϋκή διασκευή του Δράκουλα του Μπραμ Στόουκερ.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, πιο απρόβλεπτο και, κατά τη γνώμη μου, πιο συναρπαστικό: αυτό που συμβαίνει όταν τα βήματα των ηρώων του Ουώλτ Ντίσνεϋ διασταυρώνονται με τα βήματα άλλων μεγάλων ηρώων. Ο Ερζέ έστειλε τον Τεντέν στο Θιβέτ το 1958, ενώ οι Ντακ είχαν ήδη επισκεφθεί τα Ιμαλάϊα και είχαν συναντήσει τον θρυλικό Χιονάνθρωπο δυο χρόνια νωρίτερα στο Στέμμα του Τζένγκις Χαν του Καρλ Μπαρκς. Στο Μυστικό του Ολλανδού, ο Ντον Ρόσα τοποθέτησε μια περιπέτεια των Ντακ στο σκηνικό όπου διαδραματίζεται μια από τις καλύτερες ιστορίες των Σαρλιέ και Ζιρώ με τον Μπλούμπερυ: όπως μου είχε πει τότε, χρησιμοποίησε τα σχέδια του Ζιρώ, ο οποίος ήξερε καλά τα μέρη αυτά, ως πηγή έμπνευσης για τα δικά του καρέ. Θυμάμαι ακόμα πόσο ενθουσιάστηκα όταν, διαβάζοντας για πρώτη φορά την ιστορία του Ντον, είδα την ντισνεϋκή εκδοχή του σκηνικού μιας από τις καλύτερες περιπέτειες ενός από τους αγαπημένους μου ήρωες.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Also on FANDOM

Random Wiki